ÇANAKKALE VE MUSTAFA KEMAL PAŞA

Çanakkale Zaferi üzerine yalan yanlış ifadeler kullanan günümüzün, bilim ve tarih ahlakından yoksun sahte derin tarihçilerinin ve sözde Osmanlıcılarının yalancılıklarını ve palavralarını faş eden aşağıda okuyacağınız tarihsel metin hem onların asılsız tüm savlarını çürütmekte, hem de Mustafa Kemal Atatürk’ün henüz genç bir askerken bile halkın gözünde nasıl büyük bir kahraman (gazi komutan) olarak görüldüğünü açıkça ortaya koymaktadır.

Osmanlıca aslından rahmetli amcam Ahmet Bayındır tarafından günümüz Türkçesine aktarılan bu değerli yazı, daha önce tarafımca çeşitli ulusal dergi ve internet sitelerinde de yayımlanmıştır.

Belgenin Tarihsel Önemi:

Mehmet Zekeriya (Sertel) tarafından kaleme alınan bu yazı, Osmanlıca yayımlanan Büyük Mecmua’nın 20 Mart 1335 (1919) tarihli 3. sayısında yer almaktadır. Yazının kaleme alındığı o karanlık günlerde İstanbul işgal altındaydı; Yunanistan henüz İzmir’i işgal etmemiş ve Gazi Mustafa Kemal Atatürk, Kurtuluş Savaşı’nı başlatmak üzere Samsun’a çıkmamıştı.

Yazıda adından övgüyle söz edilen iki büyük kahramandan biri Atatürk, öteki ise yöremizin yetiştirdiği değerli komutan Cevat (Çobanlı) Paşa’dır:

ÇANAKKALE VE MUSTAFA KEMAL PAŞA

Fransız gazetelerini karıştırdığınız zaman Ceneral Foş (Ferdinand Foch, Fransız Mareşali, 1851-1929) için kalbinizde bir hürmet ve muhabbet (saygı ve sevgi) doğduğunu hissedersiniz.

Milletinizle, atiniz (geleceğiniz) ve mukadderatınızla (kaderinizle) hiç alakası olmayan bir adam, sizin nezdinizde (gözünüzde) başka bir şahsiyet olarak görünür ve siz bilâ-tereddüt (tereddütsüz) büyük bir adam karşısında bulunduğunuzu hissedersiniz.

Dört sene Hindenburg (Paul von Hindenburg, Alman Mareşali, 1847-1934) için de bütün millet aynı hissi taşımadı mı? Büyüklere hürmet ve muhabbet, insanların ezelî bir ihtiyacıdır.

Her millet kendisine; tapacak bir tip, hürmet edilecek bir şahsiyet yaratır. Ve ona öyle meziyetler (üstünlükler), öyle faziletler (erdemler) atfedilir ki, gençlik; önünde imtisâl edilecek (örnek alınacak), taabbüt derecesinde (taparcasına) sevilecek bir şahsiyet bulmakta güçlük çekmez. İşte gerek Foş, [[gerek Hindenburg bu manada önemli iki şahsiyettir]]. Bütün Fransızlık, bugün Foş’a taabbüt ediyor dense caizdir.

Her millet gibi biz de şüphesiz büyük ve yüksek şahsiyetlerin doğması ihtiyacını hissediyoruz. Fakat fertçe olduğumuz gibi cemiyetçe de o derece mütevazıyız (alçakgönüllüyüz) ki, içimizden lâyık olanları dahi olduğundan fazla değil, olduğu kadar bile göstermekten ihtiraz ederiz (çekiniriz).

Gazeteci olmak itibarıyla biliyorum ki; bir gazeteci ecnebi (yabancı) bir adamı yükseltmekte hiçbir mahzur (sakınca) görmez de kendi büyük adamlarımızı lâyık oldukları hürmet ve muhabbetle takdimde, tefâhüre hamledilir (övünmeye yorulur) endişesiyle muhteriz (çekingen) görünür.

Onun içindir ki, biz yaşayan adamlarımızın içinde hiç kimseye layık oldukları hürmet ve muhabbeti gösteremedik, medyun (borçlu) olduğumuz minnet ve şükran vazifesini yapamadık. Onları metheder, gençliğin ve milletin nazarında büyütürken adeta kendimizi methediyormuş gibi ihtirazla (sakınmayla) hareket ediyorduk. İşte bizim tanınmış büyük adamlarımızın nadirâtı (azlığı) kısmen bundandır.

Bütün milletler harpte yükselen simaları birer dahi mertebesine çıkardıkları halde, biz çok büyüklük gösteren nadir kumandanlarımızı bile tanımıyoruz. Hatta resmi tebliğlerimiz bile bize bunların isimlerini vermekten ihtiraz ettiler (kaçındılar).

Halbuki bizim de Foş derecesinde değilse bile, bize göre çok yüksek simalarımız zuhur etmemiş (çıkmamış) değildir. Ezcümle (özellikle) Mustafa Kemal ve Cevat Paşalarla [[milletimizin kahramanlığı Çanakkale savaşlarında bütün dünyaya ispat edilmişti]].

Bu hafta üçüncü devr-i senevîsine (yıl dönümüne) müsadif olan (tesadüf eden) fakat bulunduğumuz elîm vaziyet saikasıyla (acı durum nedeniyle) tes’idi müyesser olamayan (kutlanması kısmet olmayan) Çanakkale Muharebesi bize birçok muvaffakiyetlerden mada (başarılardan başka), bir de (Mustafa Kemal) kazandırmıştı.

Osmanlı tarihinin en şerefli bir sayfasını işgal edeceğine şüphe olmayan Çanakkale muvaffakiyeti (başarısı), orada çarpışan Türklük ruhunu, Türklük fedakârlığını ispat ettiği gibi; bir de Mustafa Kemal gibi büyük bir kahramana malik (sahip) olduğumuzu gösterdi.

Tarih Çanakkale vakasını (savaşlarını) kaydederken hiç şüphesiz Mustafa Kemal ve Cevat Paşa’ların (Cevat Çobanlı, Türk Generali, 1871-1938) isimlerini de altın harflerle yazacaktır.

Mustafa Kemal; genç, azimkâr, metin (azimli, dayanıklı) bir kumandandır. Çanakkale’de ordu nevmîd (ümitsiz) bir vaziyete düştüğü zaman ümidini bozmamış ve imanından aldığı kuvvetle, ordunun da maneviyatını yükseltmişti.

Bu büyüklerini tanımak mecburiyetinde olan gençlik, [Mustafa Kemal] namını da (adını da) hafızalarına (belleğine) ilave etmeli ve halâskârlarımızdan (kurtarıcılarımızdan) birinin de O olduğunu unutmamalıdır.

— Mehmet Zekeriya (SERTEL)

---

AÇIKLAMALAR:

1. Bu yazı, Büyük Mecmua’nın 20 Mart 1335 (1919) tarihli 3. sayısından alınmıştır.
2. Yazarı, 1890-1980 yılları arasında yaşamış olan gazeteci Mehmet Zekeriya Sertel’dir.
3. Yazının yayımlandığı sırada İstanbul, İtilaf Devletleri’nin işgali altındaydı. Ancak Yunanlılar İzmir’i henüz istila etmemiş, Atatürk de Samsun’a çıkarak İstiklâl Harbimizi başlatmamıştı.
4. Orijinal yazıda anlam bütünlüğünü bozacak cümle boşlukları bulunmaktadır. Bu boşlukların, dönemin sansür uygulamaları veya basım hataları nedeniyle oluştuğu düşünülmektedir.
5. Metnin anlam bütünlüğünü bozan bu eksik kısımlar tarafımızdan tamamlanmıştır. Doğrudan bizim eklediğimiz bu bölümler, okuyucu tarafından hemen fark edilebilmesi amacıyla [[köşeli çift ayraç içinde ve kalın harflerle]] belirtilmiştir.
6. Bu tarihi belgenin en büyük önemi; Mustafa Kemal Paşa’yı henüz Kurtuluş Savaşı öncesinde, ulusuna ve dünyaya son derece doğru ve isabetli bir şekilde tanıtıp takdim etmesidir.
7. Yazı yeni harflerimize aktarılırken klasik transkripsiyon kuralları yerine, metnin günümüz okuru tarafından doğru anlaşılmasını sağlayacak yazım ve noktalama işaretlerine özel önem verilmiştir.

(Osmanlıca aslından günümüz Türkçesine aktaran: Ahmet Bayındır, 2005)

Cem BAYINDIR