Cem Bayındır

                                 Ölüm ne değin kişiyi aşan bir şey olursa olsun, gene de önemli bir yanı kişiseldir. Bir adlî hata kurbanı oldu­ğuna, yüzde yüz inandığı Ayancıklı Ömer’in asılacağı gece «Onun çektik­lerini, ölümle biten sonunu» yazmaya karar veriyor Kerim Korcan.

                                 Daha önceleri «Linç» ve «Tatar Ra­mazan»la tanıdığımız yazar, aynı başarıyı tutturamıyor İdamlıklarda.

                                 Eğer bu, roman değil de bir röportaj veya anılar diye verilseydi daha tutarlı olurdu.

                                 Yargılama – soruşturma biçimlerinin aksaklıklarına, toplum – adalet ilişkile­rindeki yanlışlıklara yönelen eleştirile­riyle, olaylar bir bütünlükten yoksun olarak verilmiş.

                                 Konu olarak; toplumumuzun önde gelen sorunlarından biri olan, toplum -adalet ilişkileri işlenmiş,

                                 Boyabatlı Emin’in suçsuzluğu, Resneli Yaver Bey’in zorunlu katilliği. Şakir Bey’in korku dindarlığı, Ayancıklı Ömer’in suçsuz idamı» yapıtın konusu.

                                 Adalet sav’ı adaletin ahlaksal bir doğrulanışı üzerine kurulmadı mı adaletsizlikle sonuçlanır.

                                   Yazar, adalet – yasa kavramlarını tüm toplum ilişkileriyle iç içe veriyor. Ya­pıtın en tutarlı yanı da burası oluyor. Adaletin bir toplumda işleyişi, dağılışı toplumdan soyutlanamaz. «Aldanma­mak isteyen adalet toplumun nabzını elinde tutacak. Suç’un neden ve sonuç­ları üzerindeki, sosyo-ekonomik ve sos-yo-kültürel etkileri bulabilecektir.» Ya­zarın anlatmak istediği de bu.

                                 Korcan, Tatar Ramazan’daki öyküle­rinde sürdürdüğü gerilimi, yer yer İdamlıklarda da sürdürüyor. Ayancıklı Ömer’in asılmaya götürülürken göster­diği direnme bir bakıma haksızlıklara karşı direnen toplumu simgeliyor.

                                 Linç ve Tatar Ramazan’ın yayınlanışından sonra basınımızda, edebiyat dünyamızda gerekli ilgi gösterilmiş, enine boyuna incelenmişti. İdamlıklar aynı İlgiyi görmedi. Bir toplumsal so­runu ortaya koymak başka şey, roman yazmak başka şeydir.

Son zamanlarda, eleştiri dünyamızda nesnel eleştiri – Öznel eleştiri tartışmaları sürerken, daha önce yazdıklarının gerisine düşen Korcan’a eleştiricilerimiz gerekli uyarıları yapmalıdırlar.

                                 Nesnelliğin ölçüsü de yazarın gözlemlenebilen davranışları ve yapıtlarıdır.

                                                                                                                   SABİT BAYINDIR

1.       Şubat.1973